گشتم.انگار امشب از آن شبها بود که اگر حق انتخاب داشتم نقاشیش می کردم اما حیف که نشد. برای کسی

که حرف و سکوتش،دوری و دیدارش،ماندن و رفتنش و پاسخ اشاره اش یک سمفونی رویایی با تکنوازی

هنرمندانهء یک شب بارانیست چه می شود جز سکوت . ببخش قرار بود من و تو لا اقل برای خودمان مثل

همه نباشیم اما من شدم زودتر از آن وقت که باید می شدم من هم به تو از آن حرفهایی زدم که همه می زنند

 حتی رنگ جمله هایم عوض نشد طعمش را نمی دانم . کسی که با غم خوشحال است چرا باید به تو یگوید

 در شادی ها و چند نقطه چین… چون مانده ام در این جملهء تکراری. این که خواستم اولین خاطره ها

 تمامش محض خاطر غصه ها با اصطلاح همدردی ها باشد قبول نیست. خودت گفتی لذت رفتن و عیادت

 از شنیدن تبریک تولد قشنگ ترست و من شاید تحمل دیدن کسی که در عین به دوش کشیدن غصه هایش

 باید غم های دیگران را هم از آمدن تا رفتن بدرقه کند نداشتم این شاید یک بهانهء شاعرانه است شاید هم

 یک حس عاشقانه.

اگه خواستی ادامشو بخونی روی ادامه مطلب کلیک کن!

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی یه عمره که دربدرم

میدونی طاقت جدایی و ندارم

می خوام که نری تو از کنارم

ازت زیاد خاطره دارم

می خوام اسمتو من نفس بذارم

از تو بگم در سایه زارم

هر جا بری من دوست می دارم

از عاشقای این دیارم

به یاد شبهای زیر بارون

که خیس می شد تموم سرو پاهامون

شبها همش من خواب تو رو می بینم

توی هفتا آسمون تو زمینم

در يك سكوت مبهم

غرق در واژه ها هستم

نمي يابم آن اكسير نجات بخش را

آن كه اسم اعظمش گويند

چه فرقي مي كند

كه آن اسم را بيابم يا نه

من صاحب اسم را يافته ام

ودر بستر عشق او آرميده ام

من با عشق او

آتش را سرد کرده ام

نيل را شکافته ام

و به صليب رفته ام

من مست شراب عشق اويم

و در خمار رخ زيبايش

حيران و سرگردانم

تا روز وصال

چون که با ما نیستی هم صحبت اغیار باش

حسن رویت با رفیقون میل می خوردن نداشت

این رفیقون نارفیقند گفت هوشیار باش

(ثابت)

به این وبلاگ یه سری بزنید!

نظر بدین!

www.drums-tama.blogfa.com

عاشق که برات دل نگرونه

فاصله بین من و تو اززمین تا آسمونه

روزای خوبه گذشته کاشکی بر میگشت دوباره

شبای سرد جدایی باز میشد پراز ستاره

کاش میدیدم که نگاهت پر عشقه مهربونه

از لب تو میشنیدم غزلای عاشقونه

تن من پر از شکایت دل من پر از حکایت

من میخواستم با تو باشم برسم تا بی نهایت

تو هنوز تو آسمونی من زمینم که اسیرم

من بازم در انتظارم که نفس از تو بگیرم

تو غریبه من یه عاشق که برات دل نگرونه

فاصله بین من و تو اززمین تا آسمونه

روزای خوبه گذشته کاشکی بر میگشت دوباره

شبای سرد جدایی باز میشد پراز ستاره

باز میشد پراز ستاره

مرا عجز و تو را بيداد دادند    

به هر كس هر چه بايد دادند

برهمن را وفا تعليم دادند         

صنم را بي وفايي ياد دادند

گران كردند گوش گل پس آنكه   

به بلبل فرصت فرياد دادند

نیمه جانی دارم و آن را فدایت می کنم

اشکهای دیدگانم را عطایت می کنم

خوبرویان گرچه مشهورند در دلدادگی

من ولی از جمله خوبان جدایت می کنم

تو چون شیرین ومن با تیشه ی عشقت شبی

بیستون سینه ام را خاک پایت می کنم

چشمان من غریق اشک هجران تو شد

با تمام خستگی هایم صدایت می کنم

نازنینا زندگی را بهر چشمان تو باختم

  بازهم هر لحظه و هر دم دعایت می کنم

 جدايي .سفر. فراموشي

 ولي آن زمان كه تومرا تنها گذاشتی

 رفتي و فراموشم كردي من لحظه لحظه عاشقت شدم.

ای کاروان آهسته رو کارام جانم می رود

وان دل که با خود داشتم با دلستانم می رود

محمل بدار  ای ساربان  تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گوئی که جانم می رود.

تقدیم به همه عاشقان دلشکسته

تقدیم به دوستان عزیزم                

                                                                    ثابت

تو نیستی که ببینی چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاریست

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست

چگونه یاد تو در جان زندگی سبز است

تو نیستی که ببینی چگونه پیچپده است

طنین شعر تو در ترانه من

تو نیستی که ببینی چگونه می گردد نسیم روح تو در باغ بی جوانه من

 تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار به مهربانی یک دوست از تو می گویم

لب ها می لرزند . شب  می تپد . جنگل نفس می کشد.

پروا ی چه داری ، مرا در شب بازوانت سفر ده .

انگشتان شبانه ات را می فشارم ، و شقایق دور دست را پرپر می کند.

به سقف جنگل می نگری : ستارگان در خیسی چشمانت  و می دوند.

بی اشک ، چشمان تو نا تمام است ، و نمناکی جنگل نارساست.

دستانت را می گشایی ، گره ی  تاریکی  می گشاید.

لبخند می زنی ، رشته ی رمز می لرزد.

می نگری ، رسایی چهره ات حیران می کند.

بیا با جاده ی پیوستگی برویم.

خزندگان در خوابند. دروازه  ی  ابدیت  باز است . آفتابی شویم.

چشمان را بسپاریم ، که مهتاب  آشنایی فرود آمد.

لبان را گم  کنیم ، که صدا نابهنگام است .

در خواب  درختان  نوشیده شویم ، که شکوه روییدن در ما می گذرد.

باد می شکند . شب راکد می ماند. جنگل از تپش  می افتد.

جوشش اشک هم آهنگی را می شنویم ، و شیره ی گیاهان به سوی ابدیت میرود.

روزي كه مي گفتي من با تو مي مانم

روزي كه دانستي من بي تو ميميرم

روزي كه با عشقت بستي به زنجيرم

بازنده من بودم اين بوده تقديرم

خوش باوري بودم پيش نگاه تو

هر دم ز چشمانت خواندم كلامي نو

عشق تو چون برگي در دست طوفان بود

دل كندن و رفتن پيش تو آسان بود

روزي به من گفتي ديگر نميمانم

گفتم كه ميميرم گفتي كه ميدانم

باور نمي كردم هر گز جدايي را

آن آمدن با عشق اين بي وفايي را

با خود عهد کردم که از یادت نبرم!!!

پرده ای سیاه به روی دریچه ی دلم اویختم

که همه بترسند وفرار کنند

خاطراتت را سوزاندم وبه دریای فراموشی سپردم

امروز که قیافه ام را در اینه می بینم

می بینم که همه ی بلاها را بر سر خودم اوردم!؟

 غرورت رو بخاطر کسي که دوستش داري بشکن

 ولي دل کسي رو که دوستش داري بخاطر غرورت نشکن

غرور, عشق , دروغ

تا از روي غرور به خاطر عشق دروغ نميگفتيم

آخییییی طفلکی

بار یک عالم مصیبت را به تنهایی کشید